هزاران گل ردم کی هانیه قلبم

 هزاران گن که بوشی هر گلی تو

دیاری بینه سیه نو کل دیتله

 ا نوم باخی عزیزی تو سرگلی تو

میازارم که دردم خود فزون است

    دلم دردانه ام لب ریز خون است

نمی دانی سکوتم سرد سرد است

    ز آلامت درونم لاله گون است  

نوشته شده توسط میلاد بیرانوند در سه شنبه ششم فروردین 1387 ساعت 16:40 | لینک ثابت

 

دمی خوابم دمی شیدای باران

    شوم مغلوب بی پروای باران

چو هر شب کو نسیمی تا بگیرد

          نقاب از صورت زیبای باران

که شاید لحظه ای دیگر ببینم

             به زیر ماه نو سیمای باران

روم در کنج تنهایی به ناگه

        شوم مهمان دل با پای باران

گهی فردای عشق از دل بروم

     شوم دور از سر سودای باران

گهی ترسم قرار از دل رود باز 

  شود مسلول ساحلهای باران

غروب از غصه می میرد دل از غم

   اگر دل نباشد جای باران

اگر بغضی گلو را می فشارد

  شود شب گریه در هیهای باران

جفا کاری ندانستیم واکنون

        شود ویران دل از غمهای باران

شبم تاریک و چشمت نور راه است

 نگویم گر حقیقت را گناه است

زنورت رد چشمانت هویداست

سخن کوته کنم رویت چو ماه است

 

نوشته شده توسط میلاد بیرانوند در سه شنبه ششم فروردین 1387 ساعت 16:38 | لینک ثابت

 

به همدستی چشمش دل به من داد

     درونم روح عشق تازه ای زاد

بیش را کادو پیچ بوسه ام کرد

        الهی تا نفس دارم چنین باد....

به لبخندت قسم چشمت خمار است

دلت تنهای تنها زار زار است

همین مستی و عزلت کز تو دیدم

دلیلش را بدان!٬کمبود یار است

نوشته شده توسط میلاد بیرانوند در سه شنبه ششم فروردین 1387 ساعت 16:33 | لینک ثابت

دوباره روح سایه ام را گیسوانت گزیدند 

بیست قطره اشک           نمایان .

         حتی آن طرف انتظار مشخص اند!

ساعت هشت  چهار ساعت

          بعد از مرگ سومین تولد هفته

باز هم به خلوتت خواهم آمد 

         حیف که ندانستی من هیچوقت

از ریسمان سیاه و سفید نمی ترسم...

   تو گفتی عاشقم٫من باورم شد

به خود گفتم فلانی یاورم شد

چو رفتی منتظر ماندم بیایی

ندانستم چه خاکی برسرم شد

جهانی را به خود مشغول داری

حبیبا !دیده ها را گلعذاری

بیا دیوار تنهایی فرو ریخت

بیا جانابیامد صبح یاری

 

                                        

نوشته شده توسط میلاد بیرانوند در سه شنبه ششم فروردین 1387 ساعت 1:14 | لینک ثابت

اشک در شکست چشمانت پیدا بود

                       طلا از نگاهت میریخت

خوشا نظر بازیت قحطی شعر ....

                                                    آنجا که رنگین کمان در گسرده لبخند انسان محو شوی

و...        تو نخندیدی     ابراهیم در آتش نسوخت

تا سر بلند ترین شاع باشی....

شب بود ومن از یک دل آماده تهی

وین جام بلورین شب از باده تهي

رفتي زشبم تاسحر از نور گريخت

من بودم و جام دل دلداده تهي

 جانا توكه انگيزه ي هر گام مني

باز آي كه آرايه ي ايهام مني

داني كه لبت مست كند جان مرا

نازك بدنا ! باده هر جام مني

نوشته شده توسط میلاد بیرانوند در شنبه سوم فروردین 1387 ساعت 21:39 | لینک ثابت